Fondacija IPACC
“Institut za mir i suživot civilizacija”
Sarajevo, Bosna i Hercegovina

Foundation IPACC
“The institute of peace and coexistence of civilizations , Sarajevo, Bosnia and Herzegovina

PRUDSKI SPORAZUM JE BIO U FUNKCIJI UNIŠTENJA DRŽAVE BOSNE

Autor: mr.sci. Nurija Omerbašić

Osnivač i Predsjednik „Instituta za mir i suživot civilizacija“, Sarajevo

 

 Dana 08.11.2008 Presjednik SDA Tihić Sulejman, Predsjednik HDZ Dragan Čović i Predsjednik SNSD Milorad Dodik potpisali su „PRUDSKI“  sporazum,  oko  6 bitnih pitanja, od kojih u ovom tekstu komerntarišemo samo  pitanja DRŽAVNE IMOVINE.

U tački 2. „Prudskog“ sporazuma stoji, citiramo: “Strane su saglasne da se pitanje državne imovine riješi na taj način što bi u vlasništvu države bila uknjižena nepokretna imovina potrebna za rad državnih institucija, uključujući tu i perspektivu nepokretnu i pokretnu vojnu imovinu.

Ostala imovina, kao i neperspektivna vojna imovina, pripadala bi entitetima, odnosno kantonima i općinama, sukladno potrebama entitetskih, kantonalnih i općinskih institucija“, završen citat.

Iz „Prudskog“ sporazuma vide se sljedeće bitne odrednice:

Iz teksta „Prudskog“ sporazuma,  citiramo, “Strane su saglasne da se pitanje državne imovine riješi na taj način  …“, završen citat, vidi se sljedeće:

  • Da strane dogovaraju o rješavanju pitanja VLASNIŠTVA nad državnom imovinom, a da se ne radi o korištenju državne imovine;
  • Dogovaraju se o rješavanju pitanja VLASNIŠTVA nad državnom imovinom, kao da pitanje vlasništva nad državnom imovinom nije do tada uopšte riješeno. Podsjećamo da je tada već postojala legalna legislativa po pitanju vlasništva nad državnom imovinom, a to je:
    • Po Dejtonskom ustavu, država BiH je vlasnik državne imovine;
    • Prema odredbi iz čl. 1. Uredbe o preuzimanju imovine bivše SFRJ, od strane Republike Bosne i Hercegovine, , od 15.Juna 1992. godine, br.1199/92, predviđeno je da će imovina u drštvenom vlasništvu bivše SFRJ koju su koristili organi i organizacije ,  te bivša JNA , postati imovinom Republike Bosne i Hercegovine;
    • Prema odredbi iz čl. 1 Zakona o pretvorbi društvene svojine u državnu imovinu, koje je donijela Skupština RBiH (Službeni list RBiH 33/1994), sva dobra društvene svojine, među kojima su najznačajnija: Javna dobra (prirodna bogastva i dobra u opštoj upotrebi), te društveni kapital pravnih lica na dan 31.12.1991. godine, postaju državna svojina u vlasništvu države Republike Bosne i Hercegovine;
    • Prema Sporazumu o sukcesiji država osamostaljenih nakon raspada SFRJ, sva državna imovina pripada državi BiH. Taj sporazum je internacionalnog karaktera i sa njim nema poigravanja.

Iz navedene legislative, jasno se vidi da je DRŽAVA BiH vlasnik nad državnom imovinom. Međutim, strane nisu uopšte spomenule postojeću legalnu legislativu, pa se prave da to i ne postoji, da će rješavati nešto što je već riješeno,

Dalje, u “Prudskom“ sporazumu, stoji, citiramo: “Strane su saglasne da se pitanje državne imovine riješi na taj način što bi u vlasništvu države bila uknjižena nepokretna imovina potrebna za rad državnih institucija, uključujući tu i perspektivu nepokretnu i pokretnu vojnu imovinu“, završen citat.

Iz citiranog teksta vidi se sljedeće:

  • Navodi se da bi u vlasništvu države bila uknjižena imovina nepokretna imovina potrebna za rad državnih institucija, uključujući tu i perspektivu nepokretnu i pokretnu vojnu imovinu.

Mnogi ne znaju da nepokretnu imovinu  potrebnu za rad državnih institucija, čine zgrade državnog Predsjedništva, zgrade u kojoj su smještene službe Vijeće ministasra , državna ministarstva , sa zemljištem ispod tih zgrada i oko zgrada, a radi se o zemljištu od nekoliko dunuma, koje čine plac Predsjedništva BiH, i plac Skupštine i Vijeća ministara, na Marijin drvoru u Sarajevo, i par dunuma zermljišta i zgrade u Mostaru, gdje su neka ministarstva. Sve skupa, država BiH bi bila vlasnik cca 10 dunuma zemlje u Sarajevu i Mostaru, plus perspektiva vojna imovina.

 Dalje, u “Prudskom“ sporazumu, stoji, citiramo:Ostala imovina, kao i neperspektivna vojna imovina, pripadala bi entitetima, odnosno kantonima i općinama, sukladno potrebama entitetskih, kantonalnih i općinskih institucija“, završen citat.

Ostalu imovinu čini sva ostala državna imovina: Nebo iznad države BiH,  more koje pripada državi BiH, sva ostala zemlja, (osim 1—15 dunuma zemlj pod zgradama državnih institucija),koja uključuje: planine, pašnjake, livade, rude, riječni slivovi i rijeke…

Iz teksta „Prudskog“ sporazuma proizilazi da bi država BiH zadržala u svom vlasništvu samo manje od 0,1% državne imovine, a preko 99,9 % državne imovine, bilo bi prenešeno u vlasništvo entiteta, kantona i opština.

Treba podsjetiti da državnu imovinu čine: NEBO iznad države BiH, more koje pripada državi BiH, svo zemljište, osim zemljišta u privatnoj svojini građana ili svojini vjerskih zajednica.

Iz teksta „Prudskog“ sporazuma proizilazi da bi  Nebo iznad države BiH bilo rasparčano po enitetima, kantonima, opštinama; More u vlasništvu države BiH  pripalo bi jednom kantonu ili jednoj opštini. Rijeke riječni slivovi  bi pripadale entitetu RS i kantonima u F BiH,  Cjelokupno zemljšte u vlasništvu države BiH bilo bi prenešeno u vlasništvo entiteta , kantona i opština.

Uvaženi univerzitetski Profesor dr. Francis A. Boyle, autor tužbe Republike Bosne i Hercegovine protiv Srbije i Crne gore, rekao je: Onaj ko ima vlasništvo nad državnom imovinom taj ima i vlasništvo sam nad sobom. Onaj ko ima vlasništvo nad državnom imovinom taj ima unutrašnji suverenitet.  VLASNIŠTVO nad državnom imovinom = SUVERENITET.

Iz teksta „Prudskog“ sporazuma proizilazi da bi država Bosna i Hercegovina potpuno izgubila unutrašnji suverenitet,  pa bi Bosna i Hercegovina de facto  prestala biti država, a entiteti i kantoni bi dobile unutrašnji suverenit i dobile bi prerogative države, osnovu da postanu države.

Više o štetnim posljedicama prenosa vlasništva nad državnom imovinom sa države Bosne i Hercegovine na entitete, može se pročitati u tekstu pod naslovom: POKUŠAJ PREVARE SOPSTVENOG NARODA SA PRŽAVNOM IMOVINOM DA BOSANCI OSTANU BEZ JEDINE DRŽAVE.

 Iz svega izloženog, vidi se da je „PRUDSKI“ sporazum bio u funkciji totalnog uništenja države Bosne i Hercegovine.

 Treba istaći da je cjelokupna stranka SDA bila prihvatila “PRUDSKI „ sporazum, što je neobjašnjivo, jer u SDA stranci je bilo tako mnogo umnih ljudi, koji su znali da je to katastrofalno za opstanak države Bosne i Hercegovine.