Menu Close

NACRT REZOLUCIJE UN O POVRATKU PRAVNE SNAGE USTAVA REPUBLIKE BOSNE I HERCEGOVINE

Sarajevo 22.04.2021. godine

Mr.Sc. Nurija Omerbašić
Osnivač i Predsjednik Instituta za mir i suživot civilizacija, Sarajevo

ZAHTJEV SVIM ČLANICAMA ORGANIZACIJE UJEDINJENIH NACIJA (UN)
DA POŠTUJU POVELJU UN

ZAHTJEV ZA POVRAT PRAVNE SNAGE USTAVA REPUBLIKE BOSNE I HERCEGOVINE, NELEGITIMNO I NELEGALNO SUSPENDIRANOG ANEKSOM IV, DEJTONSKOG SPORAZUMA

Na Republiku Bosnu i Hercegovinu, punopravnu članici UN od 22.5.1992., izvršena je od marta 1992. godine agresija od strane SR Jugoslavije (Srbije i Crne gore), a zatim i od strane Republike Hrvatske.

Skoro četiri godine UN je davala vremena da se uništi Republika Bosna i Hercegovina.

Učenim je poznato da je država Bosna kao jedna od najstarijih država u Evropi, vjekovima bila nukleus suživota civilizacija u miru i ravnopravnosti, ali, dato je vremena da se uništi taj model miroljubive koegzistencije.

U trenutku kad je ešalon Jugoslavenske armije nazvan Vojska Republike srpske bio pred porazom, sklopljen je njoj spasonosni Dejtonski mirovni sporazum sa 11 aneksa, među kojima je i Aneks IV, Ustav BiH.

Znači, Dejtonski mirovni sporazum nije zaustavio rat, nego je spriječio kapitulaciju počinioca agresije i ratnih zločina, uključujući genocid.

GLAVNI NEDOSTATCI DEJTONSKOG USTAVA BH (Aneksa IV)

Republika Bosna i Hercegovina je nelegitimno i nelegalno suspendirana, a nametnuta je dejtonska tvorevina nazvana, Bosna i Hercegovina.

Iz imena države je nelegalno isključena višedecenijska ustavna kvalifikacija “Republika”, sa kojim je država primljena u UN, kao punopravna članica.

Jednom entitetu je u naslov entiteta data naziv „Republika, i riječ „SRPSKA“, kao pridjev koji sugeriše da je to teritorija koja je pripadala samo Srbima i na kojoj u buduće mogu živjeti samo Srbi.

Drugom entitetu u Naslovu imena stoji Federacija Bosne i Hercegovine, a riječ federacija je zbog federacije kantona.

Nesrazmjerna je podjela prostora RBiH na etnitete je takva da je Republika srpska neopravdano dobila 49% prostora države RBiH, a entitetu FBiH pripalo je 51% prostora RBiH.

Pošto je pred agresiju u cijeloj RBiH živjelo svega 32% Srba, onda je podjela teritorije nelogična i vidljivo je da je to udovoljavanje počiniocima agresije i ratnih zločina.

Osim nesrazmjera veličine prostora, veća je nelogičnost entitetskih granica, koje nisu nikad u historiji takve postojale, ni kao granice ekonomskih regija, niti etničkih regija, niti kulturnih regija, niti političkih zajednica.

Praktično, samo je nastala na fizičkom uništenju i prisilnom protjerivanju nesrpskog stanovništva sa prostora nazvan Republika srpska.

U Aneks IV ugrađeno je sistematsko kršenje ljudskih prava na prostoru cijele države BiH.

PASIVNO i AKTIVNO pravo glasa, oduzeto je svim nesrbima na prostoru entiteta RS, pa se ne mogu kandidovati za člana Predsjedništva BH i u Vijeće naroda BH, a to isto je oduzeto Srbima na prostoru entiteta FBiH.

Pasivno pravo glasa oduzeto je svim pripadnicima malobrojnih naroda (ima ih 16), a ne samo Romima i Jevrejima na cjelom prostoru BiH, kad je u pitanju izbor članova Predsjedništva BiH i Doma naroda BiH Parlamenta BiH.

Sistematsko kršenje Evropske konvencije o zabrani kršenja ljudskih prava, po kojoj je svima zagarantovano korišćenje imovine bez ometanja.

U Aneks IV, ugrađeno pravilo da Republika srpska, putem svog člana Predsjedništva ima pravo kontrole rada Predsjedništva BiH i Skupštine Bosne i Hercegovine.

Ugrađen je zaštitni mehanizam opstanka genocidnog projekta, putem koncenzusa i prava na entitetsko glasanje koje se u entitetu RS pretvorilo u VETO, pa sad entitet RS ima punu kontrolu nad Parlamentom BiH.

Nasuprot tome, državi BiH nije data mogućnost da kontroliše rad entiteta niti može bilo kojim pravnim aktom, ni prisilom spriječiti postupke entiteta, pa i kad se čine postupci štetni po cjelokupnu državu BiH.

Zbog ugrađenih zaštitnih mehanizama nepromjenljivosti Aneksa IV, nemoguće je unutar BiH izgraditi funkcionalnu i samoodrživu državu BiH, a nije moguće otkloniti ni ugrađeno kršenje ljudskih prava.

Nametanje Aneksa IV kao ustava BiH, pogažene su internacionalne pravne norme i standardi

Dejtonski mirovni ugovor ima 11 aneksa.

Skupština Republike Bosne i Hercegovine nije nikad usvojila Odluku o usvajanju Ustava Bosne i Hercegovine (Anaks IV) Dejtonskog mirovnog sporazuma) u proceduri koja je propisna Ustavom Republike Bosne i Hercegovine.
Dokaz za to su sljedeće činjenice:
• Dejtonski Opći okvirni sporazuma za mir u Bosni i Hercegovini potpisale su tadašnja Republika BiH, Republika Hrvatska i tadašja savezna Republika Jugoslavija na bosanskom, hrvatskom, engleskom i srpskom jeziku, tako da su svi jednaki i autentični.
• Međutim, prateći aneksi tog sporazuma, uključćujući i Anak IV (Ustav Bosne i Hercegovine) su bli urađeni samo na engleskom jeziku.
• Pošto Aneks IV(Ustav Bosne i Hercegovine) nikad nije preveden na Bosanski , hrvatski i srpski jezik, to poslanici nisu imali tekst Ustava koji treba usvojiti, pa nikad nisu ni mogli usvojiti nešto što ne razumiju i što nije zbvanično prevedeno na jezike koji poslanici razumiju.

Skupština Republike Bosne i Hercegovine jeste održala sjednicu 12. decembra 1995. godine, na kojoj je usvojila Ustavni zakon o izmjenama i dopunama Ustava Republike Bosne i Hercegovine. U članu broj: 1. Ustavnog zakona stoji, citiramo: “Republika Bosna i Hercegovina osvarujući svoja suverena prava, može svoje unutrašnje uređenje preoblikovati u skladu sa Ustavom Bosne i Hercegovine u okviru Međunarodnog mirovnog sporazuma za Bosnu i Hercegovinu“, završen citat.
Iz citiranog teksta vidi se da je Skupština donijela Oduku da se MOŽE preoblikvati unutrašnje uređenje, u skladu sa Ustavom Bosne i Hercegovine u okviru Međunarodnog mirovnog sporazuma za Bosnu i Hercegovinu, ali nije donešena odluka da se dejtonski Ustav usvaja a postojeći Ustav Republike BiH suspenduje, što je u pravnom smislu ogromna razlika. Čak se i ne pominje riječ DEJTONSKI ustav.
Odluku o proglašenju ustavnog zakona o izmjenama i promjenama Ustava Republike BiH, održanoj 12. decembra 1995., nije usvojen shodno proceduri izmjene Ustava propisanoj po članu 268.
Osim toga Ustav Republike BiH ni u jednom članu ne predviđa mogućnost svoje suspenzije već samo dogradnju putem amndmana na Ustav Republike BiH.
Zbog ratnih dejstava Skupština Republike Bosne i Hercegovine nije imala kvorum, nije donijela Odluku o proglašenju ustavnog zakona o izmjenama i promjenama Ustava Republike BiH sa dvotrećinskom večinom oba vijeća Skupštine, nije prethodno donijela Nacrt akta o promjeni Ustava BiH, kako to zahtjeva član 268 Ustava Republike BiH.

Skupština Republike Bosne i Hercegovine nije održala javnu raspravu o tome, kako nalaže član 268 Ustava Republike BiH.
Zbog ratnih dejstava, kada Skupština nije bila u mogućnosti da održi sjednicu, Predsjedništvo je koristilo član 222 Ustava Republike BiH, koji mu daje pravo da donosi uredbe sa zakonskom snagom o pitanjima iz nadležnosti Skupštine. Ovo je u redu, međutim, Predsjedništvo Republike BiH nije samo donijelo “Odluku o proglašenju ustavnog zakona o izmjenama i promjenama Ustava Republike BiH”, već je zahtjevalo od Skupštine da ona donese tu Odluku, iako ista nije imala kvorum i nije bila u mogućnosti da donese takvu odluku.

Dakle Predsjedništvo koje je po Ustavo moglo donijeti takvu odluku nije je donijelo nego je tu odluku donijela Skupština Republike BiH, koja nije mogla donijeti takvu odluku jer nije imala kvorum, što znaći da je takva odluka Skupštine pravno nevažeća.
Dalje, na osnovu člana 222 Ustava Republike BiH takva Odluka, sve da je Predsjedništvo i donijelo (a nije), nije kasnije potvrđena od strane Skupštine Republike BiH u punom sazivu. Ovo znaći da je “Odluku o proglašenju ustavnog zakona o izmjenama i promjenama Ustava Republike BiH”, donesena 12. decembra 1995 je pravno nevažeća i stoga nije smjela biti zavedena u Službenom listu Republike Bosne i Hercegovine. Zato nije nikad ni objavljana u Službenom listu Republike Bosne i Hercegovine.

ZAKLJUČAK: Prema normama unutarnjeg prava Republike BiH dejtonski Ustav (Aneks 4), iako je de facto u praksi, de jure je ilegalan.

Pošto nije usvojen od Predsjedništva Republike Bosne i Hercegovine, a nikad ni Skupština Republike Bosne i Hercegovine nije usvojila Anek IV (Dejtonski Ustzav BiH) u zakonom propisanoj proceduri, Aneks IV je ustvari prisilno nametnut.

POSLJEDICE NA EKONOMSKU PROPAST DRŽAVE BH

Aneks IV je donio ekonomsku propast državi BiH. Republika BiH, bila je na cijelom prostoru regionalno strukturirana prema ekonomskim zakonitostima.

Čitav život stanovnika BH bio je prilagođen prirodnim resursima, izgrađenoj infrastrukturi, na što su se naslonila naselja, gradovi, sa prilagođenom privredom i cijelim životom.

Dejtonskim razgraničenjem presječene su sve veze: infrastrukturne, privredne, urbane i svake druge, pa su ekonomske posljedice porazne, pogotovo što su došle i poslije ratnih stradanja.

Sve je to dovelo do neodrživog ovakvog ustrojstva sa ekonomskog aspekta. Ovako ustrojena država BH, sa ekonomskog aspekta nije sposobna da bude primljena u NATO ni u Evropsku uniju.

Aneks IV se održava na korupciji političkih struktura, koje pljačku svog naroda prikrivaju medijskom bukom oko prevelike brige za narod, stalnom pričom o ugroženosti svog naroda od druga dva naroda.

Kod podijeljenih naroda u torove, potlačeni dio stanovništva samo jednog naroda ne može pokrenuti dovoljan otpor korupciji političkim grupama koje imaju sasvim suprotne interese od svog naroda, a to je da zadrže, ratom i poratom opljačkano.

POSLJEDICE ANEKSA IV PO MIR U BiH I NA JUGOISTOKU EVROPE

Dejtonska BiH je od Venecijanske komisije i Vijeća Evrope proglašena nefunkcionalnom i ekonomski neodrživom.

Da bi Ustav BiH osigurao da država BH postane funkcionalna, ekonomski održiva, normirana u skladu sa internacionalnim standardima, mora se Aneks IV proglasiti ništavnim i vratiti Ustav RBiH, na kojega se može eventualno zatim amandmanski djelovati u Skupštini RBiH.

Duže vremena imamo veliki broj prijedloga promjene Ustava iz Aneksa IV. Ukupno, iz svih subjekata, pristiglo je blizu 100 prijedloga promjene Ustava BH.
Svi ovi prijedlozi mogli bi se opisati sa dvije konstatacije: 1. Svi traže popravku dejtonskog Ustava BiH;

2. Svi traže da se ta popravka vrši u proceduri u kojoj entitet RS ima pravo veta.

Ne postoji odredba da se ičija diskusija iz javne rasprave treba usvojiti.

Zato bi bili usvojeni isključivo oni prijedlozi koje hoće onaj ko ima pravo veta, a to znači da bi mogla biti usvojena samo ona rješenja koja hoće etno-političke vođe iz entiteta nazvan Republika srpska, kao i faktički postojeća Herceg-Bosna, a one žele slabu i nefunkcionalnu državu BH koja ne može opstati i koja se mora podijeliti.

Zbog zloupotrebe prava veta u svim scenarijima ustavnih promjena u BiH, procedura je važnija od sadržaja, jer se samo procedurom u kojoj nema entiteta, dakle, kad ne važi Aneks IV, može doći do ustavnih promjena da se stvori solidna, funkcionalna, ekonomski samoodrživa država BiH.

UJEDINJENE NACIJE IMAJU OBAVEZU DA VRATE USTAV REPUBLIKE BiH

Mnogi su razlozi zbog kojih UN imaju obavezu da vrate snagu ustava Republike Bosne i Hercegovine, koji je još legalan, ali je neopravdano suspendovan Aneksom IV.

UN su napravile nekoliko krupnih nepravdi prema državi Republici Bosni i Hercegovini, punopravnoj članici UN, i to:

Prva nepravda što su imale obavezu da štite suverenitet i terijalni integritet Republike Bosne i Hercegovine, kao punopravne članice UN, a to nisu učinile već su pune 4 godine nijemo posmatrale agresiju na Republiku Bosnu i Hercegovinu;

Druga nepravda, što su UN nametnule embargo na naoružavanje žrtvi agresije, Republici Bosni i Hercegovini, punopravnoj članici UN, čije je naoružanje, vlasnštvo Republike Bosne i Hercegovine, oduzela Jugoslovenska narodna armija, koja je bila pod komandom Predsjednika krnje Jugoslavije Slobodana Miloševića.

Treća nepravda UN prema Republici Bosni i Hercegovini je u činjenici da su UN razoružale žrtvu i ono malo naoružanja kojim su branili gole živote napadnutog naroda, pod obećanjem da će UN vojnom silom štititi narod u zaštićenim enklavama UN.

Četvrta nepravda UN prema Republici Bosni i Hervcegovini je u činjenici da je UN iznevjerila obećanje zaštite naroda u zaštićenim enklavama UN i prepustila narod da Vojska i policija „Republike Srpske izvrše zločin na nenaoružanim narodom.

Internacionalni sud pravde (ICJ) je 26. februara 2007. godine svojom pravosnažnom presudom utvrdio da su institucije „Republike srpske”, posebno Vojska (VRS) i Policija (MUP) Republike srpske, počinile ratne zločin, uključujući i genocid.

Peta nepravda UN prema Republici Bosni i Hercegovini je u činjenici da su UN dopustile da se sa Daytonskim mirovnim sporazuma za Bosnu i Hercegovinu, Anaksom IV (Ustav BiH), uspostavi entitet Republika Srpska, koja je praktično država u državi Republici Bosni i Hercegovini.

Navedenim nepravdama UN prema Republici Bosni i Hercegovini, praktično su UN pomogle da se, suprotno internacionalnom pravu, nelegalno suspendira legalan Ustav Republike Bosne i Hercegovine.

Zbog navedenih nepravdi UN preme Republici Bosni i Hercegovini, članice UN osjećaju civilizacijsku obavezu da vrate pravnu snagu Ustava Republike Bosne i Hercegovine koji je važio danom prijema Republike Bosne i Hercegovine kao punopravne članice UN.

INTERNACIONALNO PRAVO OBAVEZUJE UN NA POVRATAK USTAVA R BiH

Podsjećamo da je, još 13. septembra 1993., Internacionalni sud pravde donio sljedeću privremenu mjeru:

“Sud je ubilježio da, od vremena Naredbe [Srbiji i Crnoj Gori] od 8. aprila 1993. godine, i pored više rezolucija Savjeta bezbjednosti Ujedinjenih nacija, “stanovništvo Bosne i Hercegovine je izloženo strasnom stradanju i gubitku života koje šokira savjest čovječanstva i u flagrantnoj je suprotnosti sa zakonom morala”.”

Internacionalni sud pravde (ICJ) je 26. februara 2007. godine svojom pravosnažnom presudom utvrdio da su institucije „Republike srpske”, posebno Vojska (VRS) i Policija (MUP) Republike srpske, počinile ratne zločin, uključujući i genocid.

Pošto su sljedbenici vlasti i institucija, koje su počinile zločine i genocid, nagrađene sa pravom da imaju pravo veta nad odlukama Parlamenta države BH, a država BH nema načina da konroliše odluke entiteta (dijela svoje teritorije), to je nemoguće postići dogovor oko postizanja cilja da država postane funkcionalna i samoodrživa, kako se deklarativno zalaže Internacionalna zajednica.

KORUPCIJSKI RAZLOZI OBAVEZUJU POVRATAK USTAVA RBiH

Izvor korupcije su političke elite u sva tri naroda, koje imaju i moć i uticaj da štite pljačkaše naroda i drže narode u pokornosti i da i dalje pljačkaju, svaki svoj narod.
Narod se ne buni jer ga prepadaju sa druga dva naroda, a pojedinačno gledano, većina stanovništva živi sa primanjima ispod linije dostojanstva, pa se boli ne izgubiti i tako minimalni izvor ekonomskog opstanka.

Zbog korupcije, strani investitori bježe od ulaganje u privredu, pa se spirala negativnog trenda pojačava i prijeti da izbjegne kontroli.

Kad političari iz SAD i EU kažu političarima „Ako se ne dogovorite mi ćemo dići ruke od države BiH“, to je ono što političari i žele.

ZA TRAJAN MIR TREBA TRAJNA PRAVDA

Dilema, rat ili mir na prostoru države Republike Bosne i Hercegovine, trebala bi biti konačno prevaziđena, nakon strahota koje su pogodile sve narode i narodnosti, u vremenu agresije koju su na državu izvele Srbija i Hrvatska, sa namjerom da ukinu državu i prekroje teritoriju Republike BiH u svoju korist.

Nigdje u svijetu ne postoje tri naroda da su sličniji po izgledu, da im je jezik sličniji i međusobno razumniji.

Sukob u BH se održava i poslije Dejtonskog sporazuma, jer ga reprodukuje Dejtonski Aneks IV, kako smo naprijed naveli, pa je napuštanje ratnih opcija uslov da se dođe do zajedničkog cilja, a to je ono za što Internacionalna zajednica javno deklarira, a to ja funkcionalna država BH.

Uslov za to je da predstavnici velikih sila počnu raditi na djelu onako kako javno proklamuju i zagovaraju.

Jedini način da država BH dobije ustav kojim bi postala funkcionalna, jaka, ekonomski i politički samoodrživa jeste povratak na ustav Republike BiH, sa kojim je država RBiH primljena u UN i postala punopravna članica Ujedinjenih Nacija.

Samo tako bi se izbjegla procedura da Republika srpska nema pravo veta, jer po tom ustavu entiteti nisu postojali, pa entiteti ne bi imali pravo izjašnjavanje o tom ustavu.

Ustav Republike Bosne i Hercegovine je donesen u demokratskoj proceduri, odgovarao je svim narodima i svim narodnostima i za sve je bio bolji od sadašnjeg Dejtonskog ustava.

Postavlja se pitanje, zašto ne bi država BH imala još bolji ustav od ustava RBiH iz 1990. godine. Odgovor je jednostavan, jer svaki drugi ustav bi tražio proceduru u kojoj entit RS ima pravo veta, pa bi, upotrebom veta RS mogli dobiti samo najgori ustav.

Povratkom Ustava Republike BiH dobili bi svi narodi i sve narodnosti, a niko ne bi izgubio. Izgubile bi samo strukture koje su opljačkale narode, pa bi morale da se suoče sa zakonom pravde, da vrate tuđe, opljačkano.

Povratkom Ustava Republike BiH dobile bi sve konfesije, dobilo bi Pravoslavlje, Katoličanstvo, Islam, Judizam. Sve konfesije bi dobile i svi vjernici bi dobili, a niko ne bi izgubio.

Povratkom Ustava RBiH, sva sadašnja kršenja ljudskih prava u BH, prestala bi postojati, prestala bi se kršiti, jer je Ustav RBiH bio u skladu sa svim konvencijama i ostalim aktima UN i Evropske unije.

Povratkom Ustava RbiH, država Republika BiH postala bi funkcionalna, ekonomski stabilna i održiva. RBiH bi ponovo postala faktor stabilnosti i mira u regionu.

PRIJEDLOG ZAKLJUČAKA UN

Na osnovu iznesenog, Generalna skupština Ujedinjenih nacija na javnoj raspravi na temu: „Uloga Internacionalnog pravosuđa u postizanju pomirenja”, donosi sljedeću:

REZOLUCIJU UN

Dejtonski mirovni ugovor potpisan u Parizu 1995. godine ima 11 aneksa. Sam Dejtonski mirovni ugovor i 10 aneksa su potpisani od susjednih država Srbije i Hrvatske kao garanta sporazuma, ali i od strane tadašnjeg Predsjednika Predsjedništva Republike Bosne i Hercegovine.

Aneks IV nije u državi BiH usvojilo čak ni Predsjedništvo Republike Bosne i Herceg
ovine, ni prije potpisivanja, ali ni poslije potpisivanja Dejtonskog mirovnog sporazuma u Parizu.

Takođe, Skupština Republike Bosne i Hercegovine nije nikad usvojila Odluku o usvajanju Ustava Bosne i Hercegovine (Anaks IV) Dejtonskog mirovnog sporazuma) u proceduri koja je propisna Ustavom Republike Bosne i Hercegovine.

Pošto nije usvojen od Predsjedništva Republike Bosne i Hercegovine, a nikad ni Skupština Republike Bosne i Hercegovine nije usvojila Anek IV (Dejtonski Ustav BiH) u zakonom propisanoj proceduri, Aneks IV je ustvari prisilno nametnut.

Pravosnažna Odluku Evropskog suda za zaštitu ljudskih prava, po pitanju tužbe Sejdić-Finci protiv države BH, koja u glavnoj odredbi presuđuje da Dejtonski Aneks IV, nije donesen po ustavnoj proceduri države Republike BiH, te je stoga de jure nelegalan „ustav“ BiH.

Odluka Evropskog suda za ljudska prava po tužbi Sejdić-Finci protiv BiH, u glavnoj odredbi presude, praktično navodi da je dejtonski Aneks IV donesen u nelegalnog proceduri izvan nadležne procedure propisane u Republici BiH, pa je praktično dejtonski Aneks IV proglašen nelegalnim od strane Evropskog suda za ljudska prava.

Ovakva odluka Evropskog suda za ljudska prava po presudi Sejdić-Finci, jeste dokaz da Aneks IV nije u skladu sa svim internacionalnim normama i standardima do kojih je došla civilizacija, a navodimo sljedeće:

Suprotan Internacionalnom pravu, tačnije u suprotnosti je sa Preambulom Povelje UN, po kojoj ništa ne može opravdati miješanje izvana u unutarnji ustavni sistem države članice UN.

Zabrana se odnosi i na same Ujedinjene nacije, a time i na sve ostale, pa i na velike sile i kontakt grupe.

Suprotan odredbama ugovornog prava, tačnije sa članom 46 Bečke konvencije, kao repera za internacionalne ugovore, koji isključuje mogućnost da atributi suverenosti budu predmet međudržavnih ugovora; prema članovima 51 i 52 ugovori doneseni pod pritiskom su ništavni), pa i oni dobrovoljni ugovori, ako su rezultat nelegitimne volje pregovarača ako su pregovarali o onome za što po vlastitom ustavu nemaju mandat (član 49).

Grubo i kriminalno je kršenje Ustava Republike Bosne i Hercegovine, u suprotnosti je sa odredbama ustavnog prava.

Dejtonski sporazum je sklopljen u Parizu, o sadržaju se pregovaralo u Dejtonu, znači izvan Parlamenta RBiH u Sarajevu, koji ga nikad do sada nije verifikovao.

U suprotnosti je sa odredbama Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i temeljnih sloboda te njezinim Protokolima, po kojima je država odgovorna za kršenje ljudskih prava i osnovnih sloboda;

a Aneksom IV je onemogućeno da odstrani ugrađeno kršenje ljudskih prava u Aneksu IV, kojeg država RBiH nije htjela, nije potpisala, prisilno joj je nametnut, nemože ga sama otkloniti, a neopravdano prozivaju BH što ne otkloni to što su drugi prisilno nametnuli.

PRESUDA INTERNACIONALNOG SUDA PRAVDE (ICJ).

Internacionalni sud pravde (ICJ) je 26. februara 2007. godine svojom pravosnažnom presudom u slučaju Bosna i Hercegovina protiv Republike Srbije, pravne nasljednice SR Jugoslavije (Srbije i Crne Gore), presudio:

„Da je Srbija prekršila obavezu da spriječi genocid na što je bila obavezna na osnovu Konvencije o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida, koji se odnosi na genocid počinjen u Srebrenici u julu 1995. godine.

”Sud je utvrdio da su genocid počinile vlasti i institucije „Republike srpske”, posebno Vojska (VRS) i Policija (MUP) „Republike srpske”.

Rezime svih navedenih internacionalnih normi i standarda koje smo naveli, imaju karakter nadređenosti Dejtonskom mirovnom sporazumu,

a posebno su iznad Dejtonskog Aneksa IV – „ustava“, koji je po imperativnim normama Internacionalnog prava JUS COGENS, nevažeći, baš zato što je u sklopu mirovnog sporazuma, ali i u suprotnosti sa navedenim internacionalnim zakonima, normama i standardima, koje je civilizacija usvojila.

Skupština UN zaključuje da ima obavezu prema punopravnoj članici državi Republici Bosni i Hercegovini, da je zaštiti kao punopravnu članicu UN, pa poništava Dejtonski Aneks IV, a vraća snagu ustava Republike BiH iz 1990. godine.

Ukidanjem Dejtonskog Aneksa IV, UN ne krši Internacionalne pravne norme i standarde jer se ovim ne miješa u unutrašnja ustavna pitanja države Republike BiH, već samo otklanja nepravdu koja joj je nanesena, prethodnim nedozvoljenim miješanjem država članica UN, koje su nedozvoljenim miješanjem u unutrašnja ustavna pitanja države Republike BiH 1995. godine neopravdano suspendovale snagu ustava RBiH iz 1990. godine i neopravdano nametnule Aneks IV, Dejtonskog mirovnog sporazuma, kao metod prisile, nakon počinjenih ratnih zločina, uključujući i genocid u BiH.

Građani Republike Bosne i Hercegovine imaju zakonito pravo na RESTITUTIO IN INTEGRUM (vraćanje u originalno stanje) utemeljeno na imperativnim normama Internacionalnog prava JUS COGENS.

Sa ovim UN izvršavaju Odluku Evropskog suda za ljudska prava, po presudi Sejdić-Finci, ali otklanja i mnoga druga ugrađena kršenja ljudskih prava u Aneks IV, jer je Ustav Republike BiH donešen voljom svih naroda i narodnosti, a njegove odredbe su u potpunosti u skladu sa svim svjetskim normama i ljudskim standardima.

Sa povratkom snage Ustavu Republike BiH, UN otvara svim građanima države RBiH da budu potpuno ravnopravni na cijelom prostoru Republike BiH, što se podjelom prostora nikada ne bi moglo postići.

Ključne riječi: Ugrađeno kršenje ljudskih prava u Dejtonski ustav; ugrađen zaštita genocidnog projekta; pravo konsenzusa i pravo veta; obavezna primjena internacionalnih standarda o ljudskim pravima; novi genocid; novi haos na Balkanu;izlazna strategija; pravo na RESTITUTIO IN INTEGRUM; Internacionalnog
prava JUS COGENS; Povratak na ustav RBiH.

SKRAĆENICE:
RbiH=Republika Bosna i Hercegovina
RS= Repubčila Srpska